طفیل هستی عشقند آدمی و پری

طفیل هستی عشقند آدمی و پری          ارادتی بنما تا سعادتی ببری

در این بیت بسیار زیبا، حافظ از عشق سخن می راند که آدمی و پری طفیل هستی آن هستند. منظور از واژه "پری" در این بیت همان جن است. جن در قرآن پیش از انسان آفریده شده است و مانند انسان می تواند خوب یا بد  باشد. جنیان بد را شیاطین می گویند. 

حافظ می گوید که دلیل خلقت و هستی یافتن مخلوقات(چه اِنس و چه جن) عشق است. مخلوقات از منظر حافظ ریزه خوار عشق هستند و وجود آنها از عشق نشات می گیرد.

واژه طفیل به معنای ارتزاق کننده از دیگری می باشد. شاعر می گوید که ما وجود خود را مدیون عشق هستیم و اگر عشق نبود ما هم وجود نداشتیم. این عشق است که به ما حیات می بخشد.

در مصرع بعدی حافظ می گوید که شما برای رسیدن به سعادت باید ارادت خود را به این عشق نشان بدهید. شما باید نشان دهید که لیاقت این عشق را دارید و با رو کردن به عشق و نشان دادن ارادت خود به صاحب بارگاه عشق به سعادت ابدی برسید. هیچ کس در زندگی بدون آن که ارادتی به خداوند نشان ندهد و تلاشی نکند به سعادت نخواهد رسید. 

در آیه ای از قران گفته می شود که "لیس للانسان الا ما سعی" و این یعنی هیچ چیزی برای انسان نیست مگر با تلاش. حافظ هم در این بیت به این نکته اشاره کرده است که بدون ارادت داشتن، سعادت بردن ممکن است. 

این غزل در ابیات دیگر خود نکات بسیار زیبای بیشتری دارد که در پست های بعدی به آنها خواهیم پرداخت.

 

از نظرات شما خوشحال می شویم. 

 

کانال تلگرام ما : @quiz_of_poem